فى بعض سكك المدينة ، فاذا الحسن بن علىّ جالس علىّ باب داره ، فعرف العجوز ، و هى له منكرة ، فبعث اليها غلامه فدعابها ، فقال : يا امة اللّه اتعرفيننى ؟ قالت : لا . قال انا ضيفك يوم كذا و كذا . قالت العجوز : بأبى انت و أمّى ، انت هو ؟ قال : نعم . ثمّ امر فاشترى لها من شاة الصّدقة الف شاة ، و امر لها معها بألف دينار ، و بعث بها غلامه الى الحسين . فقال لها الحسين : بكم وصلك اخى ؟ قالت بالف شاة و الف دينار . فامر لها الحسين ايضا به مثل ذلك ، ثمّ بعث مع غلامه الى عبد اللّه بن جعفر . فقال لها : بكم وصلك الحسن و الحسين ؟ قالت : بألفى شاة و الفى دينار . فامر لها عبد اللّه به مثل ذلك ، و قال لها : لو بدأت بى لا تعبتهما فرجعت العجوز الى زوجها باربعة آلاف شاة و اربعة آلاف دينار « 1 » . ترجمه : حسن و حسين عليهما السلام و عبد اللّه بن جعفر طيار به حج ميشدند ، در راه از بنه باز افتادند ، گرسنه و تشنه شدند ، برفتند به پيرزنى رسيدند در زير پوششى نشسته ، گفتند : آب دارى ؟ گفت هست شرابى كه بخوريد . فرود آمدند . بزكى ماده داشت در گوشهء خيمه بسته ، گفت : بدوشيد آن بزك را و شير او بآبى بخوريد ! چنان كردند . پس گفتند : هيچ طعام دارى ؟ گفت : بجز اين بزك هيچ ندارم ، او را بكشيد ! تا بسوى شما

--> ( 1 ) - المستجاد من فعلات الاجواد تنوخى چاپ دمشق 1356 ص 11 .